رفتی و با رفتن تو دیگه غروب آرزوهام رسید

آسمون آرزوهام دیگه بی ستاره شده

می دونم دیگه واسه همه غریبه شدم

ای کاش خدا بدادم می رسید

ای کاش دیگه این همه فاصله میونم نبود 

دیگه نمی دونم واسه رسیدن به تو باید چی کار کنم...

می خوام دیگه فراموشت کنم

آره فقط باید فراموشت کنم

این آخره کاره من

          همیشه مهربان

همیشه اینگونه بوده

برای گفتن دیر است

زمان بسیار اندک است

سپیدی صبح دیری نمی پاید

تابستان فرصتی نمی یابد

و ما اینگونه بی شتاب ...

دیگر فرصتی نمی یابیم،

آری اینگونه بوده

همیشه اینگونه بوده ...

شاخه های بید سایه ساری، ندارند

آفتاب اندک است

شب کوتاه تر از آن است

ـ که ستاره بخواه سوسو زند ـ

ای کاش فرصت بیش از اینها بود

فرصتی برای مناجات

اندک زمانی برای خواستن

کوته وقتی برای من و تو

                             همیشه مهربان

   سالهاست که چشم انتظار پشت این پنجره نشسته ام

سالهاست که درختان را می بینم که شکوفه نکرده اند

سالهاست که تن درخت حسرت ام عریان است

سالها پیش بود که تو را دیدم

وقتی که شکوفه ها به نسیم التماس می کردند که آنان را برای بوسه زدن به جا پای تو اندازند

زمین غرق در شکوفه بود ...

سالهاست که به تو می اندیشم

به این می اندیشم که ای کاش بجای مهتاب تو می خندیدی

ای کاش بجای همه ی گلهای تو می شکفتی

ای همه مهربانی به تو می اندیشم ...

سالهاست که دیوار بلندی بر روی این پنجره کشیده اند

اما من هنوز چشم از پنجره برنداشته ام

می دانم که روزی خواهی آمد

شاید کمی آن دورترها

دورتر از پنجره امیدم

دورتر از شاخه های عریان درختان در حسرت

دورتر از شهر مهربانی ...

می دانم آمده ای

پشت این دیوار بلند

کمی دروتر از ما

در شهر فرشته ها..

..ای کاش این نزدیک تر ها آمده بودی ...

   همیشه مهربان                                                                                                                      

من دلم می خواهد

بروم...

پلک هر پنجره را باز کنم

تا همه جای اتاق،روشن شود

بروم و با سحر گاه عکس بگیرم

من دلم می خواهد بروم

اسم بنویسم در مدرسه خوبیها

تا دلم مثل بهار از گل عاطفه لبریز شود

و بچینم همه را و به دل آدمها هدیه کنم

من دلم می خواهد

دشمنی را یکجا جمع کنم

و بریزم در رود که با خود ببرد

بروم بین دل و آینه ها پل بزنم

من دلم می خواهد بروم به شهر مهربانی ها

تا سوغات همیشگی محبت را بیاورم

من دلم می خواهد بروم...

ای فرشته تنهایی !

آیا با من می آیی؟

                                           همیشه مهربان

شب من پر از صدای گریه شده

روزها رو با اشک روی گونه هام تموم می کنم

شب من با خیال تو می گذره..

بین چی به روز من آورده او نگاه مهربونت

می گنه که گریه مرحم واسه زخم های روی دلم

به خدا سخت که از نگاه تو دل بکنم

من هنوز هم کنار تو عاشقم

عشق تو درون دلم شکوفه کرده

ولی کجاست او دست مهربونت

فکر پرنده های گمشده ی این باغ داره دیونه ام می کنه

پس ای فرشته ی نجاتم کی بدادم می رسی

آخه خوب می دونم دل من بی تو می میره ... 

                همیشه مهربان                                                                                                                                    

         عاشقم اما دلم خالیست                                   صورتم تصویر تنهائیست

         تو نگاه سرد و خاموشم                                    گریه ابرای پوشالیست

         من کیم این خسته تنها                                       خالی از مهر خودم حتی

         من به دنبال دل خویشم                                        گمشده در سرّ این دنیا

هردم گذر عمر دیدم در پس ایام/هردم شکوه دل دیدم ز خالی بودن جام
هر دم فریاد کنم زین دل نا کام /هردم یار بینم در خیال و می در جام

سرگردان همچون مجنون.......در سردر گمی های روز افزون
درحسرت روز های خوب چون رویا.....همدلی با کی ؟ کجاست عشق در این دنیا؟

                     همیشه مهربان

چی می شد توی یکی از همین روزا

یکی از فرشته های خدا می رفت و بهش می گفت :

که من هنوز منتظرم

درست که از دلت بی خبرم

ولی واست دلواپسم

بهش بگه تا کی باید اینجا بمونم

اخه باید برم دیگه نمی تونم اینجا بمونم

برو بهش بگه که من پای همه اون عهد و پیمونی که بسته بودم نشستم

برو بهش بگه دیگه غروری واسم نموده که بزرام زیر پاش

آره من همونم که فریاد میزنه که هیچ کسی تو دنیا مثل توواسم پیدا نمی شه

من همونم که از آسمون واست ستاره می چینم

همونی که تا آخر دنیا واست همیشه مهربون می مونه

                                                                همیشه مهربان

دیگه دارم از دوریت می میرم

تو خیالم تو رو می بینم که پیش منی

فکر می کردم که تو واسم یک هم زبونی

میایی و از درد عشقت برام می خونی

خیال کردم که تو بهترینی

ولی نفهمیدم که نامهربونی کردی و رفتی  

..اما هنوز با اینکه رفتی

از داغ عشقت دارم می سوزم

آره فکرو خیالت همیشه با من

هر جا که میرم جلوی چشامی ...

                             همیشه مهربان